tuż za progiem czas sprytnie się wije
meandrami dopływa do sedna
błyskiem źrenic odbija się w niebie
chwila powszednia

dziś blaskami odbita w serc rytmie
bąbelkami zaszumi nam w głowie
poprowadzi do świtu z okrzykiem
wiwat – już Nowe

©Tamara Rzuchowska
/29.12.2017 r./ 31.12.2017