Logowanie

Ostatnio wyróżniony

powierzam ci
Poezja
powierzam ci kawałek siebie posmakuj słowa przela...
Więcej

Ostatnio zarejestrowani

  • inetryconydot
  • andriini
  • Invilldug
  • boguslawaostryga
  • soniakrab

Obecnie zalogowany

  • Start
    Start Tutaj znajdziesz wszystkie wpisy dostępne na stronie.
  • Kategorie
    Kategorie Wyświetla listę kategorii tego bloga.
  • Tagi
    Tagi Wyświetla listę słów kluczowych, które zostały wykorzystane na blogu.
  • Blogerzy
    Blogerzy Wyszukaj ulubionego blogera na stronie.
  • Wpisy Zespołu
    Wpisy Zespołu Wyszukaj ulubiony zespół.
  • Archiwum
    Archiwum Zawiera listę wpisów, które zostały utworzone wcześniej.
  • Login
    Login Formularz logowania

Biała kartka i liść

Dodane przez w w Proza
  • Rozmiar czcionki: Większa Mniejsza
  • Przeczytano: 548
  • Komentarzy: 4
  • Drukuj

Biała kartka leżała na stole. Obok ołówek, gumka i liść.

Jak przez mgłę pamiętała wczorajszy spacer po parku. Kolorowe liście i wiewiórkę uciekającą wśród koron drzew. Tyle słów, gestów, obietnic. Wszystko to już tylko przeszłość.

**********************************************************************************

Biała kartka leżała na stole. Obok ołówek, gumka i liść.

Nie był pewien, czy to co się stało, minie echem. Nie chciał jej ranić. Zawsze lubił na nią patrzeć, być z nią, rozmawiać. Nie wiedział, że to tyle dla niej znaczy. Chciał, aby była jego przyjaciółką, kumplem.

**********************************************************************************

Biała kartka leżała na stole. Obok ołówek, gumka i liść.

Chciała pobiec za nim, wtulić się w puchatą kurtkę, zamknąć oczy i trwać. Na zawsze.

Przyjaciółmi? Tylko tyle?

**********************************************************************************

Biała kartka leżała na stole. Obok ołówek, gumka i liść.

Żałował, że tak wiele się wydarzyło. Chciał przytulić ją, otrzeć łzy, które moczyły mu kurtkę. Nie zdobył się na ten gest. Mogą być przyjaciółmi. Tylko tyle.

**********************************************************************************

Biała kartka leżała na stole. Obok ołówek, gumka i liść.

Coraz więcej zamazanych od łez linii, coraz bardziej pomarszczony papier. Na nic ołówek, na nic też liść.

********************************************************************************** 

 Nie wróci lato dla tych dwojga. Nim wiosna obudzi serca im, niech zima ukoi smutki. 

Komentarze nie są dostępne publicznie. Proszę się najpierw zalogować , by zobaczyć / dodać komentarz.